Strona składu opału, która liczy grosze za kilowatogodzinę, nie złotówki za metr
Cały handel drewnem kominkowym opiera się na cenie za metr przestrzenny — czyli na objętości, która o cieple nie mówi nic. Ta strona liczy co innego: ile kilowatogodzin z tego metra trafi naprawdę do pomieszczenia. Ciekawe jest to, że po drodze prostuje mit powtarzany w całej branży. Mokre drewno nie traci połowy ciepła samo z siebie: w metrze przestrzennym jest tyle samo suchej masy niezależnie od wilgotności, a odparowanie wody zjada około ośmiu procent wartości opałowej. Reszta straty siedzi w palenisku — mokre drewno tli się zamiast palić, para wodna wychodzi kominem razem z ciepłem i sprawność spada z osiemdziesięciu procent do połowy. Dopiero po pomnożeniu obu rzeczy widać, że ten sam metr buku daje w domu tysiąc dziewięćset kilowatogodzin albo tysiąc sto osiemdziesiąt, przy tej samej cenie. Kalkulator pokazuje to na skali wilgotności z zaznaczoną granicą dwudziestu procent i na dwóch słupkach ciepła obok siebie, gdzie brakujący kawałek widać zamiast czytać go jako procent w nawiasie. Drugi mechanizm odpowiada, ile jeszcze trzeba czekać — a przy drewnie owiniętym plandeką z boków mówi wprost, że nie wyschnie nigdy, i tłumaczy, jak przełożyć stos. Trzeci obraz to ranking gatunków według ceny ciepła zamiast ceny za metr: kolejność się nie zgadza, bo najdroższy metr na placu bywa drugim najtańszym w cieple. Formularz przelicza wilgotność po stronie serwera i przy każdym drewnie powyżej granicy wysyła do składu zdanie „nie sprzedawać tego jako sezonowanego". W nagłówku stoi lista tego, co akurat jest gotowe do palenia, z datą sprawdzenia.
