Strona krawcowej, która uczy klienta mierzyć szew, zanim przyjdzie
„Czy da się poszerzyć?" to pytanie padające w pracowni krawieckiej codziennie, a odpowiedź jest zawsze ta sama: da się dokładnie tyle, ile jest zapasu w szwie, razy dwa — bo szwy boczne są dwa. Zwykle wychodzą trzy centymetry w obwodzie, w dżinsie dwa, w dzianinie szytej overlockiem nie ma zapasu wcale. Ta strona robi z tej jednej liczby całą swoją treść: uczy, jak zmierzyć zapas w domu w cztery czynności i zwykłą linijką, a potem pozwala sprawdzić werdykt suwakiem. Mechanizm stosuje dwie zupełnie różne reguły zależnie od kierunku przeróbki — przy poszerzaniu granicą jest materiał, przy zwężaniu krój, a przy skróceniu i wymianie zamka obwód nie ma znaczenia i suwak zostaje wygaszony zamiast udawać, że coś zmienia. Stany są trzy, nie dwa, bo między „tak" a „nie" leży realny obszar, w którym przeróbka jest możliwa, ale droższa i widoczna; ukrycie go byłoby wygodne i nieuczciwe. Formularz idzie o krok dalej: jeżeli klient poda zmierzony u siebie zapas, serwer liczy z jego liczby zamiast z uśrednienia po kategorii materiału — jego rzecz jest prawdziwsza od tabeli i to jest powód, dla którego strona w ogóle uczy tego pomiaru. Wygląd wzięty jest z papieru wykrojowego: linie przerywane, te same, którymi zaznacza się linię cięcia, obramowują karty, pola wyboru i panel werdyktu. Polityka prywatności zawiera zdanie, którego nie ma nigdzie indziej: pracownia nie pyta o wymiary ciała i nie będzie, bo kalkulator pyta o ubranie, a nie o człowieka.
