Strona logopedy, która połowę rodziców odsyła do domu
Do gabinetu logopedycznego przychodzi się w dwóch skrajnościach: z trzylatkiem, który nie mówi „r", czyli o dwa lata za wcześnie, albo z siedmiolatkiem seplenionym od trzech lat, kiedy nawyk jest już utrwalony i terapia trwa trzy razy dłużej. Ta strona rozbraja obie. Suwak wieku, przeliczany co miesiąc od pierwszego do ósmego roku życia, zmienia stan ośmiu kafli z głoskami wielkości pięści — za wcześnie, ma prawo być albo jej nie być, powinna już być. Czterolatek ma jeszcze prawo nie mówić dziesięciu głosek i strona mówi to nagłówkiem, zanim ktokolwiek zapłaci za diagnozę. Przedziały są celowo szerokie, bo taka jest norma naprawdę, a ich zawężanie sprzedaje terapię dzieciom zdrowym. Druga sekcja jest ważniejsza od pierwszej i wizualnie mocniejsza: lista objawów, przy których nie czeka się na żadną tabelę — brak reakcji na dźwięk, brak gaworzenia po roku, utrata umiejętności, które już były. Kalendarz dotyczy wymowy, ta lista rozwoju mowy, a mylenie tych dwóch rzeczy jest najkosztowniejszym błędem rodziców. Formularz przelicza kalendarz po stronie serwera i znakuje temat maila etykietą mówiącą, jaka rozmowa czeka — „prawdopodobnie za wcześnie", „w porę", „może być późno". Nie ma w nim pola na imię dziecka i jest to decyzja opisana w polityce prywatności: do umówienia diagnozy wystarczy wiek w miesiącach. Do ręcznej aktualizacji zostają wolne stałe godziny — informacja, która w tym zawodzie żyje krócej niż tydzień.
